نوع پوشش و تغذیه را میتوان نماد تمدن و فرهنگ هر ملتی دانست و حتی آن را میتوان نماد آیین و مذهب نیز شمرد. با کاوش در آموزههای دینی اسلام ملاحظه خواهد شد که پوشش و تغذیه مورد اهتمام پیشوایان اسلام بوده است. بر این اساس، آگاهی از سخنان و سیره آنان در این زمینه بر هر مسلمانی لازم به نظر میرسد. از سوی دیگر، شیوع فرهنگ بیگانه و آسیبهای فردی، اجتماعی و بهداشتی متأثر از پوشش و تغذیه، ضرورت توجه به سیرهی معصومان در این موضوع را بیشتر مینمایاند.
کتاب حاضر با انگیزه رفع نیازمندیهای فرهنگی زمان و به اقتضای ضرورت، به ارائه روشمند و شرح گزارههای روایی مربوط به پوشش تغذیه پرداخته است. از آنجا که در منابع فقهی و روایی به صورت پراکنده و صرفاً به نقل اخبار پرداخته شده و تبویب روایات بر اساس ابواب فقهی و نگاه خاص فقهی و روایی بوده است، نویسنده تلاش کرده است روایات این باب را با روش امروزی عرضه کند.
نویسنده برای دستیابی به هدف خود از آیات و روایات استفاده کرده و به شیوه کتابخانهای به پژوهش درباره پوشش و تغذیه پرداخته است. از رویکرد قرآن و نگره و سیره معصومان میتوان دریافت که بایسته است انسان در زندگی خود به تغذیه خود اهمیت دهد، خصوصاً به حلال بودن منبع درآمد و تغذیه، مسائل بهداشتی خوراک و خواص غذاها و استفاده متناسب با فصول از میوهها و خوراکیها، رعایت آداب شرعی در تهیه و مصرف آن. همچنین انسان باید به تغذیه به عنوان ابزاری برای رسیدن به سعادت ابدی بنگرد. از طرفی، پوشش نیز در سلامتی انسان و نشاط و شادابی روحی و جسمی او تأثیر دارد و انسان میتواند با بهترین و متنوعترین پوششها خود را آراسته کند و از نعمتهای الهی بهره بگیرد