کتاب تشیع در غرب اسلامی سیر ورود و فرازو فرود اندیشه شیعی درمغرب اسلامی را مورد کاوش قرار می دهد . این اثر به طور کلی پراکندگی جغرافیایی تشیع در مغرب اسلامی واندلس ، مفاهیم مرتبط با آن ، مهدویت درآن سرزمین ، تاثیر دولت های مختلف در رشد و حذف تشیع درآن مناطق و بالاخره تشیع در آثار دانشمندان آن دیار را در بخش های مختلف بررسی کرده است. اثر حاضر در بردارنده پنج بخش است . بخش اول با عنوان پراکندگی جغرافیایی تشیع درمغرب،اندلس و افریقیه به موضوعاتی چون محدوده جغرافیایی وتاریخی غرب اسلامی وآندلس می پردازد و ضمن بیان تاریخ آن مناطق تا ظهور اسلام به پراکندگی تشیع در آن مناطق وگزارش مورخان اسلامی در مورد آن روی آورده است. دراین بخش مولف علاوه بر معرفی برخی شهرها ی مغرب اسلامی واندلس چگونگی حضور تشیع در آنها را بررسی می کند.
بخش دوم با عنوان مفاهیم و اصطلاحات تشیع در مغرب و اندلس می باشد . در این بخش کاربرد واژه های تشیع ، اهل بیت ، امامت ، امیرالمومنین و همچنین تاثیرتصوف از اندیشه های شیعی درمغرب واندلس بررسی شده اند.در بخش سوم با عنوان جریان مهدویت در غرب اسلامى مولف علاوه برپرداختن به پیشینه مهدویت درغرب اسلامی وبررسی ریشه های موعود گرایی یهودی ومسیحی در آن سرزمین ، استفاده دولت های مختلف از اندیشه مهدویت را بررسی کرده است.همچنین دراین بخش مهدویت در اثر ابن خلدون ، احادیث مرتبط با مهدی درگزارش وی را مطرح می سازد.
بخش چهارم با عنوان تحولات تقسیم قدرت سیاسی در غرب اسلامی مباحثی مانند حضور صحابه امام علی در فتوحات مغرب اسلامی ، مهاجرت اباضیه به غرب اسلامی ، اندیشه اعتزال و عناصر آن در آن منطقه ، نسبت فاطمیان واعتزال ، قوای شیعه وسنی و مهمترین قوای فعال منطقه ای بررسی شده اند .
علاوه بر این مولف دراین بخش به فرایند حذف تشیع دراندلس توسط امویان ومرابطان ، سنی سازی غرب اسلامی توسط عباسیان ، شکست خلافت با برآمدن فاطمیان ومانند آن پرداخته است .
دربخش پنجم با عنوان تشیع در منابع و آثار دانشمندان غرب اسلامی ، تشیع در آثار دانشمندان غرب اسلامی مانند تواریخ عمومی ، کتب لغت ، مناقب ،نسب ، انساب ، تراجم ،دواوین شعر ومنابع جغرافیایی بررسی شده است. به دنبال آن به میراث مکتوب شیعی در دوره های مختلف ادریسی ، رستمی ، اغلبی و آثار اهل بیت دردواوین عصر فاطمی و بنی زیری ،آثار شیعی عصر مرابطین ، موحدین ، حفصیان ؛ اهل بیت در آثار محی الدین عربی ، ابن بطوطه ،ابن جبیر ومانند آنها توجه شده است.