پذیرش حرمین شریفین به عنوان کانون های دینی و از سویی انجام مراسم حج و زیارت حرم نبوی بر اهمیت همیشگی این دو شهر افزود. در دهه های نخستین حکومت شرفا، امارت آنان بیشتر تحت نفوذ فاطمیان و با سقوط آنان، ایوبیان و پس از آنان دولت ممالیک در مصر و شام و عثمانی بر حرمین بود. در نیمه دوم سده چهارم هجری و در اوضاع آشفته و تؤام با رقابت فاطمیان و عباسیان، سادات حسنی در مکه مکرمه و سادات حسینی در مدینه منوره موفق شدند بر امارت این دو کانون مقدس دست یابند. دوران حکومت شرفا بر حرمین شریفین فراز و فرودهایی داشت. گاهی قدرتشان در حدی بود که می توان آنها را مستقل و برون از دایره حکومت دیگر سلاطین دانست و گاه نیز به دلیل ضعف های شخصیتی امرای مکه یا درگیری های داخلی شرفا و دخالت های قدرت های مجاور، حکومتشان تابع و وابسته قدرت های همجوار مانند ممالیک مصر بود.
شرفا با خواندن خطبه به نام سلاطین این سلسله ها، خود را تابع آنها می دانستند. این دولت ها با توجه به حرمت شرفا و نفوذ معنوی ایشان در حجاز، امارت ایشان را تأیید می کردند. در ضمن برای نفوذ بیشتر در این دو شهر مقدس، به عنوان دو مرکز و پایتخت معنوی جهان اسلام و کاستن از نفوذ رقبای خود، در ارسال کمک به شرفا و حجاج و ساکنان حرمین شریفین تلاش وافر داشتند.
این کتاب در شش فصل سامان یافته است. جز فصل اول که به کلیات اشاره دارد، در فصل دوم زمینه ها و عوامل مؤثر بر امارت شرفا مورد بررسی قرار گرفته و فصل سوم نیز به تاریخچه سیاسی و مذهبی امارت شرف اختصاص یافته است. در فصل چهارم روابط سیاسی و مناسبات شرفا با قدرت های مؤثر مدنظر قرا گرفته و فصل پنجم نیز بر وضعیت حرمین در عصر شرفا نظری افکنده شده است و در نهایت، فصل پایانی به عوامل تأثیرگذار بر دیرپایی امارت شرفا بر حرمین پرداخته است.