بررسی سیرۀ همسرداری امامان معصوم(، تلاشی است در جهت کشف ویژگیهای رفتاری آنان در تعامل با همسر در گسترۀ زندگی و ارائه برخی اصول و شاخص‌ها از سیرۀ همسرداری ایشان به جامعه، تا بتوان از این راه، به شیوۀ درست همسرداری راه یافت. این پژوهش با چنین پرسشی همراه است که همسرداری امامان(، چه ویژگی‌هایی داشت؟ و بر این فرضیه ابتنا دارد که آنان تعامل با همسر را در مسیر تأمین هدف یکتاپرستی دانسته و به تناسب وضعیت، بر اصول راهبردی مرتبط تکیه داشتند و روابط همسری را تحکیم می‌کردند.
در اینجا تلاش شده نمونههایی از همسرداری آنان که کمتر مورد توجه نگارندگان پیشین و کنونی در این باره بوده، شناسایی و تبیین شود؛ از این‌رو با واکاوی منابع، به روش وصفی و تحلیلیِ میان‌رشته‌ای (تاریخی، رجالی فقهی)، این موضوع بررسی شده و این نتیجه‌ها به دست آمده است: ۱. در دورانی که جامعه برای زن شخصیتی قائل نبود و حقوق او رعایت نمی‌شد، امامان معصوم( با رفتار پسندیدۀ خود به پیروی از سنت نبوی و با انگیزۀ تحول در رفتار اجتماعی بهترین تعامل با همسران؛ اعم از آزاد و کنیز را به بشریت ارائه کردند. ۲. انتخاب همسر برای امامان(، تقوامحوری بوده نه عناوین دیگر. ۳. سن غالب امامان(، در ازدواج و زفاف میان ۱۵ تا ۲۵ سال بود. ۴. عدالتِ رفتاری آنان در مورد همسرِ آزاد و کنیز، رعایت می‌شد. ۵. حقوق و تکالیف مالی و غیرمالی زن و مرد در تعامل امامان( باهمسر در بالاترین سطح رعایت می‌شد. ۶. شبهه مطلاق بی‌پایه است.