هدف از این تحقیق بررسی گزارشهای مربوط به حضور شخصیتهای شیعی در دستگاه خلافت عباسی است. در مرحله بعدی هدف بررسی انگیزه آنان از این حضور و آثار ورود آنان به دربار است. نویسنده با نگاهی نقادانه به گزارشهایی که درباره دولتمردان شیعه در این دوره وجود دارد، نگریسته و معتقد است برخی از آنان شیعه نیستند یا تشیع آنان به معنای مصطلح نیست.
این اثر در پنج فصل و یک خاتمه تنظیم شده که فصل نخست به مباحث مقدماتی میپردازد و در خاتمه از نتایج و آثار حضور شیعیان در دربار سخن گفته میشود. فصل دوم تا چهارم از شخصیتهایی چون عبدالله نجاشی، ربیع بن یونس، ابن یقطین، فرزندان سهل، تنوخیها، کُندری، انوشیروان کاشی، ابن علقمی بحث میکند و فصل پنجم به خاندانهایی که در سیاست و دستگاه خلافت نقض داشتهاند اختصاص دارد. در این فصل از آل نوبخت، آل فرات، بریدیها، بنومزید، آل زباره و برخی دیگر از خاندانهای شیعی سخن به میان آمده است.