اعتقاد مسلمانان بر کامل بودن دینشان و نیز ضرورت انطباق رفتارهای مسلمانان با آن موجب گردید تا کوششهای زیادی از سوی دستهای از دین داران و به ویژه حاکمان صورت گیرد تا خویشتن را پای بند به دیانت و رفتارشان را مورد تأیید دین نشان دهند در این میان از آنجا که این امر میتوانست با روایات پیشگویی کننده حداقل برای توده مردم قابل اثبات باشد از این رو این افراد تلاش داشتند تا با ساخت این روایات مویداتی برای رفتار و حکومت خود بیاورند.
هدف این پژوهش شناسایی روایات ساختگی از واقعی است و تبیین این که چه دسته از روایات و اخبار به حکم نگرشی مؤمنانه پدید آمد و چه میزان آنها تابع اغراض و اهداف سیاسی یا فرهنگی و اجتماعی رخ نمودهاند و کدامین آنها به راستی از مبدأ حق صادر شدهاند.
در این اثر، مؤلف با جستجو در متون کهن اولیه ذهنیت عرب پیش از اسلام و آبشخور آن را درباره غیبیات مطرح کرده و با ذکر نمونههای بسیاری به ارزیابی آنها پرداخته است.
در این نوشتار نخست توصیفی از ابعاد جغرافیایی، تاریخی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی جهان عرب در قبل از اسلام ارائه شده و حوادث مهم رخداد نموده در این بلاد به ویژه سرزمین «حجاز» بیان شده است. آنگاه دیدگاه قرآن و حدیث در ثبت وقایعنگاری بیان شده و به معرفی افرادی از صحابه در ارائه اخبار و حوادث زمان صدر اسلام و تأثیرگذاری آنها در بوجود آمدن این حوادث پرداخته شده است.
در ادامه نگارنده به بیان مهمترین حوادث «صدر اسلام» تا زمان حکومت امویان به ویژه جنگهای صدر اسلام، جنگهای حضرت علی7 در زمان خلافت «واقعه عاشورا»، «قیام مختار ثقفی»، «قیام زید بن علی» و ظلم و ستم حاکمان اموی میپردازد.