این تحقیق در پی بررسی تاریخ تشیع در منطقه مازندران است که یکی از قدیمترین مناطق شیعه نشین ایران است. مراد نویسنده از تشیع مفهوم عام آن است؛ هر چند در بسیاری از مباحث بر تشیع دوازده امامی تأکید ورزیده است. پرسش اصلی پژوهش درباره چگونگی و چرایی نفوذ باورهای شیعی به ویژه امامی در مازندران و مسیر تحول و فراگیری آن در سراسر این خطه تا پایان سده هشتم هجری است، لکن به پرسشهای دیگری نیز پاسخ داده میشود؛ اینکه اصلیتری عامل در جذب و گسترش اندیشههای شیعی چیست؟ روند فراگیری تشیع امامی در مازندران چگونه طی شد؟ حاکمان محلی چه نقشی در ترویج مذهب تشیع داشتند؟ اساس پژوهش بر این فرضیه استوار است که عامل جغرافیایی در جذب علویان و گسترش مذهب شیعی و امامی در این منطقه نقشی بهسزا داشته است. در باور نویسنده کتاب حاضر این عامل بهطور مستقیم باعث پناهآوردن شمار زیادی از سادات و علویان به مازندران شد تا در پناه مرزهای طبیعیِ آنجا، از دسترس حاکمان اموی و عباسی دور بمانند و به آرامش دست یابند. همچنین این عامل زمینه ظهور حکومتهای شبه فئودال را در این منطقه فراهم میساخت.
روش پژوهش، کتابخانهای و توصیفی ـ تحلیلی است که غالب پژوهشهای تاریخی بر همین روش استوار است. نویسنده در پژوهش خود از منابع تاریخی و جغرافیایی و رجالی (تراجم) بهرهمند گشته است، اما در میان آثار تاریخی از چهار اثر بهره بیشتری گرفته است: تاریخ طبرستان، نوشته بهاءالدین محمد بن اسفندیار آملی؛ تاریخ رویان، نوشته اولیاءالله آملی؛ تاریخ طبرستان، رویان و مازندران، از سیدظهیرالدین مرعشی.